Un corazón latexando a 3.3 para ter vida

Viva o balonmán xogado co coitelo entre os dentes, viva o balonmán de defensas abertas, viva o balonmán do atrevemento táctico, viva o balonmán afrontado con planificación, pero tamén con corazón. Soamente con este balonmán, cunha filosofía de traballo, velocidade e atrevemento, o Conservas Orbe Zendal Porriño ten a opción de acadar o vindeiro sábado o título da European Cup porque onte salvou un partido e unha eliminatoria cando estaba con cinco goles abaixo no comezo da segunda metade, pero aí apareceu unha nova volta táctica no libro de Isma Martínez e foi executado con fe, con atrevemento e ata cun punto de tolemia polas súas xogadoras.

Así, na pista do Municipal louriñés observouse unha defensa 3.3. Que o preparador nega, indica que é 5.1 e son as xogadoras as que, coa súa confianza, a fan tan profunda como o lago Baikal. Non obstante, é certo que el tamén as empurraba para saír porque, despois de algo máis de media hora, o Porriño atopaba o xeito, a maneira, de facer dano a un Valur islandés que amosou ós motivos polos que está na final. É un gran equipo no colectivo e tamén dispón de individualidades de calidade superior. Así, o partido resultou un agasallo ás 2.000 persoas que encheron ata a bandeira o pavillón.

Todo comezou cun gol de Aitana Santomé e a posterior parada de Fátima Ayelén, que permitían comezar o encontro con optimismo. Resultou ben alonxado da realidade, un ‘false friend’ do inglés. Pouco a pouco, o Valur comezou a impoñer o seu xogo. Cunha defensa dura, ó extremo, que acumulaba exclusións, parou a un Porriño que non atopaba os camiños cara o gol. Aitana Santomé non atopaba os espazos no un para un, Paulina Buforn tampouco os lugares de lanzamento e Caro Bono apenas encontraba ocos entre os corpos grandes islandeses. O enfrontamento ía a poucos goles ata o 5-5 posto por Casasola dende o lanzamento de sete metros.

Desperdiciaba o equipo de Isma Martínez as superioridades numéricas e o Valur entendeu que os buratos estaban en cargar o xogo na zurda Thea Imani –unha xogadora de primeiro nivel europeo–, que entre tamaño e combinacións afundía a defensa. Así, sacou sete metros tras sete metros o equipo visitante para felicidade de Lilja Agustsdottir, que anotou oito sen erro. Torturou a Ayelén –destacada noutros puntos do campo– e Palomino, que non estiveron nin preto de parar algún. Na primeira metade chegou a meter catro seguidos mentres o Valur abría rendas ata o 12-16 do descanso con tanto de Thea Imani no último segundo.

Por aquel entón, Isma Martínez xa ía pola segunda parte do libreto táctico. A que fala de xogar con dúas pivotes, a de poñer o 5.1, a de trocar a primeira liña ata a terceira ou cuarta configuración. Todos eran intentos por atopar o método para facer dano, pero soamente o atopou Mica Casasola coa súa escordadura de nocello. Aguantou ó equipo cando nada saía. Moi necesario.

No segundo tempo, Maddi Bengoetxea, co nariz con sangue, regresou ó campo e Isma Martínez volveu ó 5.1 con Aitana Santomé coa impoñente Thea Imani, Laguna na punta e a vasca no outro posto alto. E a zaga pasou a ser un auténtico 3.3. E, por fin, chegou o momento desexado, o de facer dano ó Valur que ía camiño de marchar do Porriño coa final gañada. Pasouse do 13-18 a un 18-18 coa aparición de Zhukova dende o pivote. Polo camiño apareceron os roubos de balón, as perdas forzadas e as paradas de Fátima Ayelén, que axudou e moito baixo paus. Soamente un par de exclusións e os lanzamentos da extremo zurda Porey Anna pararon a reacción do equipo de Isma Martínez.

E o enfrontamento chegou ós últimos dez minutos noutra dinámica porque, a partir da retagarda, medrou o ataque local. A propia Aitana Santomé, algo ‘incómoda’ no primeiro tempo, volveu a ser a das grandes tardes europeas no un para un. Desbordaba unha e outra vez para acumular goles e o Valur íase dous arriba e igualaba o conxunto local ata poñerse 28-27 por diante no marcador no terceiro intento. Quedaban tres minutos e todo indicaba que incluso a viaxe ata Islandia podería ser con renda a favor, pero chegou a terceira exclusión de Zhukova a falta de tres minutos. Quedaba minimizar danos e o logrou Casasola co empate definitivo no último segundo. Un 29-29 que non permite chegar con renda a Reikiavik, pero que deixa a eliminatoria aberta. Parece pouco, pero é moito porque existiu un risgo real, palpable e notable de perder a final no primeiro encontro. Non sucedeu porque ó Porriño xogou con todo.