Clasicismo en Navia

Tempos de lanzamentos de tres puntos, de ataques rápidos, de defensas sen formarse. O baloncesto tende a uns aspectos que non entran no libreto do Celta Femxa Zorka ou, polo menos, nesta versión do equipo vigués. Porque, máis aló das tendencias de vangarda, hai unha cuestión prioritaria en todo xogo colectivo, que pasa por explotar as túas virtudes e limitar as do contrario. A formación céltica é, especialmente nesta Liga Challenge, un conxunto de xogo interior desequilibrante e exterior defensivo, un pouco máis coas baixas existentes, e así actúa baixo a batuta de Cristina Cantero. Ataques longos e balóns interiores para explotar a fortaleza de Kelliher, ben secundada por Diana Cabrera, e crear desequilibrio a partir de aí, mentres o traballo en defensa sempre é notable, sinal de identidade. E funciona o clasicismo celeste en tempos de vangardas baloncestísticas.

Non está lonxe destes conceptos un Bosonit Logroño que estivo no partido todo o tempo que funcionou o seu lanzamento de tres puntos. Na primeira metade, tivo unha puntería notable, grazas a un bo movemento do balón e a anotar con frecuencia. O descanso foi o seu particular pasamento porque pasou de anotar nove triplas en trece lanzamentos a, na segunda metade, acumular ata catorce minutos sen anotar dende lonxe. Nun carrusel de erros, perdas de balón e demais imprecisións, lanzou en seis ocasións e non anotou ningunha. Así, o Celta Femxa pasou de estar por detrás no marcador a ter unha renda de catorce puntos cos que tiña resolto o partido a falta de cinco minutos para o final. Deste xeito, transcorreu a tarde en Navia, nunha nova vitoria que resultou case rutineira, caída polo propio peso do nivel competitivo e gañar así é unha boa nova porque indica o gran potencial unha formación como a céltica.

No detalle, no específico, no suceder do partido, houbo moitas máis historias que contar. Especialmente, nun primeiro acto moi divertido para o espectador neutral, pero con algunha dor de cabeza para Cristina Cantero. Comezou ben o Celta, cos balóns interiores, con puntos e cunha defensa que limitaba ó Logroño ata que o equipo visitante, co 10-5 no marcador, rachou os plans. O partido pasou de ser un cadro ordenado, coas súas liñas, a delicadeza e a elaboración das sombras, a recibir pinceladas de tolemia con xenialidade en forma de triplas, cun papel destacado para Van Schaik e, de pronto, case sen explicación, a autoría do lenzo deportivo pasou a ser visitante. Un 0-9 para o 10-14. O cuarto pechouse con catro puntos de renda visitante e o segundo parcial converteuse nun tiroteo. O Celta explotaba o xogo interior, especialmente porque Kelliher, pese a non estar tan acertada como outros días, e Cabrera forzaban unha falta tras outra, mentres que o Logroño alternaba perdas de balón pola dura defensa local con lanzamentos de tres puntos. Así, o Celta igualou o partido (27-28) cun 10-0 de parcial, que obtivo resposta no equipo visitante coa mesma moeda grazas a tres triplas seguidas (27-37). E, doutra volta, reacción local para o 38-38. Este último parcial céltico chegou con Kelliher no banco con dúas faltas porque ás veces, poucas, tamén é preciso atopar outras vías de inspiración no baloncesto. Así chegouse ó descanso con 42-43.

O paso polo vestiario apagou o movemento de vangarda, o baloncesto moderno das triplas, a diversión do inexplicable. O Celta Femxa Zorka tirou de defensas presionantes e de zonas, o que complicou a un equipo visitante que comezaba a estar sen folgos e que perdeu a puntería. Catorce minutos sen anotar de tres puntos, con soamente catro unidades no terceiro cuarto. O xogo interior céltico marcaba diferenzas e as exteriores, entre algunha que outra perda, tamén anotaban para rachar o partido e seguir na segunda praza da Liga Challenge cunha única derrota, a que chegou ante o Azulmarino balear, o líder que leva pleno de vitorias e que onte tamén gañou na loita pola praza de ascenso directo.