Sopran ventos cálidos do Leste, Mediterráneos

Desde o outro lado do territorio español achégansenos ventos con mensaxes. O día que eses claros, esperanzadores e halagüeños ventos mestúrense con outros que proceden do Cantábrico, xerarán outros aires que inundarán esta parte do Atlántico. Algúns tacharán a estes aires de malignos e borrascosos, nada convenientes para Galicia e menos aínda para España, que debe permanecer cos mesmos ventos, aínda malia que estes non sexan os máis benignos para todos/as.

A corrente soberanista está crecendo imparable. Os odios e os medos instálanse na mente de diferentes partes da sociedade. Dunha parte aqueles/as que teñen o sentimento de que España é única, indivisible, e doutra os outros/as que teñen o desexo histórico da emancipación, independencia e soberanía.

Asunto escabroso o independentismo, agora. No entanto hai máis persoas, entidades, organizacións e empresas das que en ambas partes créense, que desexan esta opción. Sucede que non o manifestan, non exteriorizan por discreción, por cautela, por medo. Non desexan asumir riscos por que están en xogo negocios, empresas, relacións persoais e sociais; ata políticas. Agora mesmo, o feito de recoñecer esta alternativa non está ben visto aínda que no fondo estéano desexando.

Outra cousa distinta é a postura daquelas persoas, empresas, organizacións sociais ou políticas, colectivos diversos que, no momento en que este movemento adquira relevancia, importancia e peso político e social, sumaranse ao lote, subiranse ao carro.

Será relativamente fácil identificalos/as xa que serán aqueles/as que agora levan nas súas siglas o 'dG', non séi qué, máis dG, e argumentarán que eles/as xa o dicían antes coas súas propias denominaciones, que xa estaban preparados para iso, identificados, que se adiantaron. Tamén aparecerán bancos, caixas de aforros, empresas de diversos sectores, colectivos varios e organizacións de todo tipo, subíndose ao carro, acubillándose baixo a árbore que mellor sombra dá, arrimándose a gañador, con razóns peregrinas cargadas de hipocresía e falsedade. De momento permanecerán do outro lado, dos presuntos e aparentes gañadores. Os/as de agora, os/as de alá.

Sería interesante detectalos/as agora, antes de que o manifesto sexa 'vox populi', maiorías, para despois identificalos como oportunistas, cínicos e rubes. 'Ignorantes, féridos e duros, imbéciles e escuros' como reza 'os Piñeiros', o himno da nación de Breogán.

En calquera caso todo suma e serán ben recibidos polos/as que iniciaron a cruzada, os/as que deron a cara e asumiron o arriscado protagonismo en pos dun obxectivo lexítimo e necesario. Históricamente.

Aqueles que 'non nos entenden, non', aqueles que non oen aos piñeiros soar co vento que sopra, á luz da plácida lúa, e que o cruzan os transparentes raios na verde costa coa súa ben compasado monótono zumbido. Que os tempos chegaron e que no fogar de Breogán están espertando os seus fillos do profundo soño que durmían plácidamente no valeroso chan dos castros.

Os que non esqueceron as inxurias, os que escoitaron o rouco son dos piñeiros, os que coa súa voz pregoan a boa Nación de Breogán. Os xigantes, os bos e xenerosos, os que entenden a voz das altas copas de escura agulla arpada, os rumorosos piñeiros da nación, Galicia.

Acabarán soprando ventos do Atlántico, os de aquí. Aqueles ventos que a algúns/as soaranlles insoportables borrascas, a insufribles tempestades do Noroeste. Pesadelo para algúns/as.

Ventos que proceden de Galicia, libre, por fin. Felicidade e alegría para outros/as.

¡¡GALICIA, QUE BONITA ES.