anarquía e orde

EChicago, 1886, nunha das cidades máis industrializadas do mundo. Obreiros traballaban 16 horas por día e vivían en completa miseria, mentres a elite gozaba do luxo e das innovacións da modernidade. Tal situación revoltava os traballadores, especialmente os anarquistas, que fundaban xornais e sindicatos e traballaban pola educación do pobo.

Estes rexeitaban a idea de goberno, crendo que o fin do sistema de explotación capitalista viría soamente a través do esforzo do propio traballador en se organizar.

O día 1º de maio, Anarquistas lanzaron unha campaña pola xornada de 08 horas de traballo, a cal foi amplamente acollida polo operariado. O cuarto día da folga xeral, traballadores de Chicago de reunían a fin de protestar contra as chacinas que viñan ocorrendo en resposta a folga.

Cando o comício estaba preto do fin, a policía invadiu violentamente a manifestación. En medio ao conflito, unha bomba estourou, matando policías e traballadores.

Aproveitándose da situación o Estado acusou Anarquistas que discursavam no comício de teren conspirado e estourado aquela bomba. Mesmo sen nada probar, o Estado enforcou Parsons, Fischer, Spies e Engel. Rexeitándose a entregar seu corpo ao Estado, Lingg protestou cometendo suicidio na prisión. Neebe, Fielden e Schwab permaneceron prendidos até que anos despois foron liberados, ocasión en que o goberno admitiu ser aquel o maior erros xurídico da historia dos E.U.A. .

Tras os acontecementos de Chicago, a idea de folga xeral pola conquista das 08 horas diarias de traballo se espallou por todo o mundo.

O primeiro de maio se tornou data de protesta e loito contra a explotación do traballador e os Anarquistas enforcados ficaron coñecidos "Os Mártires de Chicago", tornándose simbolo da loita contra a violencia do Estado e das elites.