A viva pegada da Begoña Caamaño moza no Calvario

O IES Castelao lembrou onte á figura de Begoña Caamaño, homenaxeada neste 2026 polo Día das Letras Galegas, que deu os seus primeiros pasos na vida no barrio do Calvario. A apertura do acto correu a cargo do alumnado de música de Josefa Fernández, que interpretou “Le petit cheval” de Georges Brassens, canción coa que María Xosé Queizán ensinou a Begoña “música, poesía e francés”.

O presidente da Real Academia Galega (RAG), Henrique Monteagudo, destacou a relevancia da obra de Begoña tanto na literatura como no xornalismo. “A academia propoñémola pola súa obra literaria, pero é a sociedade galega quen a celebra. Son dous libros, cheos de beleza e imaxinación, fachos que iluminan a literatura galega”, apuntou Monteagudo.

Para Cándido Paniagua, director do IES Castelao, o acto foi unha experiencia pedagóxica. “Conseguimos mobilizar a toda a comunidade educativa, para que o alumnado entenda que a lingua galega non é un coñecemento abstracto, senón unha ferramenta de pensamento”, afirmou Paniagua.

Marcos Calveiro, editor, centrouse na pulsión de Begoña pola escrita. Destacou a súa capacidade de transformar a realidade e imaxinar futuros, citando a propia Caamaño: “Escribo porque leo, leo porque quero cambiar o mundo, facelo habitable”. Para Calveiro “esa mirada naceu no Calvario, a súa primeira Atenas”.

No desenlace, interviron tres das amigas de infancia de Begoña. An Alfaya lembrou os tempos de Begoña na adolescencia, cando estudiaban no Alexandre Bóveda e paseaban por Coia. “Era unha rapaza luminosa, sempre na primeira fila das iniciativas activistas”, sinalou a tamén escritora, que puxo de exemplo a protesta contra a suba do billete do Vitrasa nos 80 na que participaron, “fumos detras dela, como se fora a flautista de Hamelín”. An Alfaya tamén tivo para recordar o primeiro desamor de Begoña, aínda que non entrou en detalles pola súa intimidade.

Su Garrido Pombo, tamén veciña do Calvario, evocou o día a día no barrio na infancia. Recordou a súa paixón polos libros e a lectura, “na rúa Portela, no número 6, estaba o ceo no primeiro piso, a biblioteca, onde limos os clásicos, e o inferno no baixo, os recreativos Flipper, onde xogabamos o Tetris”, recordou Garrido.

Maika Aguado apuntou que para ela falaba de Begoña dende a perspectiva dunha amiga íntima, case “como unha prima”. “Era unha nena excepcional, cunha imaxinación desbordante, capaz de ver a realidade doutro xeito”, indicou Aguado. “Sempre recordarei os veráns en Samil, na finca do veciño, xogando a conquistar territorios como heroínas de películas. Ela quería ser o heroe, resistíase a aceptar papéis secundarios, cun impulso de avanzar aínda sen saber cara onde”. O acto completouse cunha proxección de vídeos do alumnado, recorrendo os escenarios da vida de Begoña, incluído os restos da casa na que viviu na rúa Cataluña, hoxe derruída.