Emenda á totalidade

Ao convocar o 21 Congreso Nacional do partido Núñez Feijóo ditou unha emenda á totalidade da súa propia xestión como presidente do PP. Con iso lanza ao abismo ao equipo que lle acompaña desde a súa chegada a Madrid. Os mesmos que lle apoian como aparello da oposición ao Goberno de Pedro Sánchez. Feijóo non só dobrou o xeonllo diante de quen, dentro da propia organización, critican a súa escasa credibilidade de líder, senón que tamén entregou os trastes de matar os contrarios. Ninguén dos seus, léase Galicia, forma parte dos núcleos duros “do cambio.” Só Paula Prado, polo seu cargo de secretaria xeral do PPG, entrou como vogal representativa e José Manuel Rey Varela aparece como secretario da intendencia. Os dous relatorios principais dun congreso de partido -política e estatutos-, estarán presididos por Juanma Moreno e López Miras. A eles acompáñanlles Fernández Mañueco e María Guardiola, respectivamente. Como era de esperar, o PP escapou da celebración tradicional en Valencia e entregou a chave organizadora ás hostes de Isabel Díaz Ayuso. Un xesto que non pasa de ser un nomeamento de pura xestión dos recados para o ayusista Adolfo Serrano. Ata que punto a longa lista de implicados representa ás tres faccións do partido? De momento non salta á vista. A evidencia máis diáfana mostra a un Feijóo tentando contentar a tirios e troianos para manterse na cadeira de brazos cunha emenda en toda regra á totalidade da súa propia xestión.

Resulta curioso que novamente sexa un valenciano, José Luis Bayo, quen anuncie a unha candidatura contra Feijóo para presidir o partido conservador. Non pasará do ruído necesario. E a ninguén lle estrañará que o garavanzo no zapato, chamado Carlos Mazón, se converta no pin pan pum mediático durante as sesións do congreso. Dimitirá antes, será cesado para evitar a súa presenza? Está claro que os aires do leste non sopran a favor de Feijóo. En levante ata as pantasmas do pasado resucitaron e aí vemos a Paco Camps percorrendo agrupacións no seu coche, ao estilo Sánchez, apoiado polos dinosauros Carlos Fabra, Sonia Castedo, Alfonso Rus, J. M. Felip, Francisco Martínez e outra longa pléiade de condenados… O pasado sempre retorna e a Feijóo píllao en horas baixas fronte ás divisións internas do PP.

Para algúns dirixentes este congreso nace viciado en tanto que o presidente aínda non o tiña en carteira e o obxectivo principal é ser aclamado por unanimidade. Nace coxo en tanto que Feijóo busca artillería e argumentos para combater os avances de xestión do goberno Sánchez. En tanto que, como demostrou desde 2022, el carece de programa e limitouse a usar de ariete á estratexia do escándalo. Ata a propia Díaz Ayuso atreveuse a sinalar que “con só tentar botar a Sánchez non é suficiente”, é necesario implantar a batalla cultural e proclamar “o liberalismo á española”. Curioso invento. Están en condicións de xerar novas propostas democráticas quen, como Mañueco, Moreno, López Miras ou María Guardiola, chegaron ás súas presidencias autonómicas apoiados en Vox? Propoñerán, contra as correntes conservadoras europeas, un pacto definitivo coa extrema dereita? Vestirán a Feijóo co traxe do emperador ata que Isabel ou Juanma considéreno oportuno?

Desde o congreso de Sevilla a estas calendas Feijóo non conseguiu facerse cos mandos do PP. Aínda que non o pareza, bailou como un polichinela á busca do seu destino. A miña impresión, desde esta cómoda cadeira de brazos de observador, é que no conclave de xullo tampouco recibirá a consagración urbi et orbi. Chega tarde.