O soño de Meira esvaece

Durante semanas foi esmorecendo, pero onte esvaeceu por completo o soño de Meira de remar no mesmo mar que as mellores traiñeiras do mundo. A Bandeira de Ondarroa confirmou o descenso matemático de Samertolameu, que hoxe vogará en Getaria co único obxectivo de despedirse do mellor xeito posible da Liga ACT, á que chegou hai un ano tras ascender dende a Liga Galega A.

Faino resignada, cunha remada chea de tristura, case melancólica. Coma quen axexa dende o lusco e fusco ós rivais desexando ter os seus watios, as súas instalacións e as súas facilidades. A diferencia entre o remo vasco e o galego segue a ser xigantesca e non só en cuestións orzamentarias -que tamén-. Por iso, o de onte foi coma se o xato tivera consciencia de que vai ó matadoiro. “A Terca” saíu ó Cantábrico derrotada, sen forza, nin fe, nin coordinación para vogar nunha mar picada, con ondas que dificultaban ás proas e as popas estar en contacto continuo co líquido. Deste xeito, os barcos facían eses. Semellaban trompos. Así, Meira comezou a perder tempo, e tempo, e tempo. E tempo. Así ata máis dun minuto. Unhas diferenzas descomunais nunha primeira quenda dominada pola traiñeira local. Santurtzi foi segunda e meteu a Kaiku entre ela e Samertolameu para certificar o descenso moañés. Todo nun escenario de melodrama, con chuvia, vento e néboa. A tristura.

A ledicia chegou dende a segunda quenda. Gañouna Orio, que tamén apañou a Bandeira. O mar embraveceu para os mellores, e Cabo aproveitou para ser cuarta.