A película de Xela Arias chega a Vigo

“Con este traballo aprendín que non pasa nada por non ter respostas nesta vida; cando se fala nunha persoa que xa non está hai dúas opcións: quedar encorado pensando como tería sido ou asumir que esa ausencia existe e o único xeito de a coñecer é dende esa ausencia, non en presente, senón en diferido que é outra maneira de facelo”. Bruno Arias (Vigo, 1998) iniciou un camiño de busca, na que procuraba definir canto de real era a lembranza que mantiña da súa tía, Xela Arias(1962/2003), autora das Letras Galegas 2021, recoñecemento que implica o nacemento desa inquedanza.

“Ata entón non preguntaba sobre Xela á miña familia. Eles non me censuraron, fun eu quen me freei a min mesmo. Non quería molestar. Todos sabíamos moito sobre ela, pero eu non atopara o momento para afrontar ata que punto o vínculo que imaxinaba era certo; non quería meter o dedo na ferida ou molestar, facer unha película foi unha boa escusa para comezar e todos se prestaron, responderon ata que xa quedei sen preguntas que facer”.

Director novel, recoñece estar nervioso ante a estrea de mañá, ás 20 horas, no cine Tamberlick con coloquio ao final acompañado pola cineasta Lucía Estévez. A película de Xela chega a casa, onde viven os seus amigos e toda a súa familia. “Agardaba estar máis tranquilo, pois xa se proxectou noutros sitios, pero esta é a primeira vez que se fará en salas de cine e en Vigo, xa tiña gana de traela”.

Onte visionouse en Santiago de Compostela e tamén pasará por Coruña, Ourense, Lugo, Ferrol, Ames e Pontevedra. Só estará un día en cada sala, xa que prefiren ter maior facilidade de movemento. Gañou este ano o Mestre Mateo ao mellor documental, polo que a Academia Galega lévaa de xira por toda Galicia.

“Cando nos propuxemos a película non sabiamos se a dariamos feito, polo que cada cousa que vai pasando, cada recoñecemento como os Mestres Mateo, cada estrea como a de Vigo é igual de especial e recibimos todo con moitísimo agradecemento”, asegura.

Darío, o fillo de Xela, non intervén ante a cámara, aínda que está moi presente no filme. “Cando escribimos o guión estaba, incluso gravamos algunhas secuencias, pero a película evoluíu moito, pensamos que non era tanto a suma de relatos que puidese contar a xente como a relación coa miña tía que eu gardaba na miña memoria, era o que daba sentido a miña voz off. Pareceume ridículo incluir a Darío como un personaxe secundario, el tería moito máis que dicir sobre a súa nai, non quería poñelo só de fondo, pero se entraba tiña que ser de todo e non me vía capacitado para facer unha película en terceira persoa; aquí falei dende a miña perspectiva”.

Cineasta, comprometido con temas de memoria e familia, non descarta volver a tocar o tema dende outro prisma en traballos futuros, aínda que non dun xeito tan íntimo, “acabouse o de poñerlle a lupa na cara aos meus”.