El “Bou Eva” cumple 84 años y piden una placa que lo recuerde
Vigo
El mayor suicidio colectivo de la Guerra Civil tuvo lugar en O Berbés, en 1937. Ayer se cumplieron 84 años del trágico suceso acontecido a bordo del carguero “Bou Eva”, donde nueve escapados, ocho hombres y una mujer, decidieron acabar con su vida antes de ser capturados por los nacionales. “El tema de la Guerra Civil y concretamente éste ha sido silenciado durante el franquismo y aún ahora son desconocidos para la mayoría, hay que sacarlos a la luz”, afirma el ilustrador Evaristo Pereira, autor de una de las imágenes más impactantes sobre el suceso. Forma parte de un libro que prepara sobre episodios de la guerra en Vigo y su entorno. “Hace falta mucho valor y dignidad para tomar esa decisión”, afirma Pereira.
Coincidiendo con el aniversario, una plataforma ciudadana integrada por distintos colectivos promovida por Asamblea Republicana de Vigo y el Partido Comunista piden la colocación de una placa en O Berbés que recuerde lo sucedido. El escritor Xesús Alonso Montero aseguró en el Foro pola Memoria que “si este país estuviese normalizado, esta historia ya estaría reflejada en películas, libros y teatros”. La única crónica coetánea al hecho la escribió Rafael Dieste. En 2012, Inma López Silva le dedica el relato “Trae os mitos, arriba España”. También inspiró la obra “Unha morta lanzal”, del vigués Julián Rodríguez, que fue finalista en el Premio Nacional de Literatura Teatral.
En esa bodega se quitaron la vida los vigueses Anxo Nogueira (sindicalista de la UGT) y su mujer Carmen Miguel, Manuel Martínez, José Rodríguez, Luis Álvarez Fernando Rodríguez y Camilo Campos, junto a los dos primos de Castelao, de Rianxo, José Losada y Manuel Rodríguez.
Concha Nogueira: “Ao preguntar polos pais, sinalaban unha estrela”
Concha Nogueira Miguel, de 88 anos, é filla do matrimonio falecido no “Bou Eva”. Onte falou para Atlántico.
Como foi a despedida dos pais?
Papasiño estaba agochado e non puido vir. Mamasiña tíñanos no colo e choraba. “Mamá por que choras? Por nada neniñas”, díxonos. E veña a darnos apertas e bicos, encheunos a cara deles.
Como lle marcou este feito a vida?
Eu tiña 4 anos e a miña irmanciña 3 cando foi a traxedia. Tivemos a sorte de crecer nun ambiente de cariño e coas cancións que nos cantaba a miña querida tía Concha, miña segunda naiciña, para que non choráramos. Cando empezamos a ir á escola, perseguíanos as da sección feminina preguntándonos se estabamos bautizadas, se fixéramos a comunión, dicíndonos que iamos ir ao inferno. Cando llo dicíamos a nosa avoa, ela calaba e logo nos contestaba que o inferno era un sitio onde se estaba moi quentiño, que non iamos pasar frío e a seguir botábase a rir.
Teñen unha foto moi impactante de nenas, xunto á tumba dos seus pais. Como foi ese día?
Lémbrome de escoitar “como llo dicimos ás nenas?”. Choraban, entón eu tamén choraba. Non sei en que momento comezamos a preguntar por papá e mamá. A miña tía, ao vernos chorar, sinalaba a estrela que máis brillaba e dicía “alí están”. Cando a sección feminina preguntaba se iamos a misa, nós diciamos que si, non era verdade, pero ao chegar á casa a nosa avoa dicía que a nosa misa era o cementerio, supoño que por eso a fotografía é tan impactante.
Contenido patrocinado
También te puede interesar
Día de las Fuerzas Armadas
Vigo se vuelca con el Día de las Fuerzas Armadas en un desfile sin espectáculo aéreo ni izado de bandera