Francisco Castro: “Non hai gran diferencia entre escribir unha novela ou unha canción”

“Cantos de amor e revolución” é o título do terceiro disco de Francisco Castro, escritor e músico e vigués, que presenta hoxe no Café Vitruvia, na rúa Reconquista, as 20,30 horas. 

Publicas novo disco, “Cantos de amor e revolución” ¿Por que amor e por que revolución?

Escoitaba onte na radio, nunha emisora comercial, a alguén dicir que o 99% das cancións de éxito son de amor. Ese non é o motivo, pero si que é certo que o amor é unha das grandes pulsións do ser humano. Eu crieime na infancia vendo coa miña nai e coas miñas tías “Los ricos también lloran”, aquel culebrón que o que nos viña dicir é que, ao final, por moitos cartos que teñas, se o amor non funciona, non es feliz. Así que o amor é moi importante. E logo está o tema da revolución, porque eu creo que os que temos a sorte —como eu agora— de estar aquí, neste xornal que quero tanto, co que colaborei durante tantísimos anos, de falar en público, de chegar a moita xente, temos unha certa obriga de poñer a nosa arte ao servizo da mellora da sociedade, ben sexa propoñendo cousas ou denunciando o que non nos gusta.

Sendo escritor de oficio, ¿como afrontas a tarefa de compoñer cancións e as de escolmar cales irán no disco? 

A primeira parte é doada de responder; a segunda non tanto. Para min non hai unha gran diferenza entre escribir unha novela e escribir unha canción. Só que para unha novela necesitas, ás veces, un ano de traballo, e unha canción pode que en media hora teñas xa o esquema básico e máis ou menos a letra. Para min son como dúas caras da mesma moeda. De feito, cando hai case tres anos decidín saltar á música, moita xente dicía: “Como pasas da literatura á música?”. E eu respondía con total naturalidade: porque é o traballo dun creador, que ás veces se expresa en forma de libro e ás veces a través dunha canción. O máis complicado é desbotar cancións, porque claro, nun disco non vas meter cincuenta temas. O criterio márcao o escenario. Todas as cancións que forman parte deste segundo disco son cancións que xa fun probando en directo. A diferenza da literatura, que tarda moito en producirse o feedback: escribes o libro, pasa un mes e pico de produción ata que sae, e a xente comeza a dicirche algo cinco meses despois de rematalo. Na música é moi inmediato. Compoñes unha canción e, ao mellor, tes un concerto catro días despois e dis: “Vou soltala aquí a ver que pasa”. Unha canción sabes moi rápido se conecta ou non coa xente. 

Que sensacións persigues que sinta o público cos teus temas?

A creación, xa sexa na música, na literatura ou na pintura, é un exercicio de comunicación. Eu sempre digo que escribir, ou escribir cancións, é un eu do creador que busca outros eus, persoas ás que lles tes algo que contar. Dentro de 50, 60 ou 70 anos, cando eu decida marchar para outro barrio, os libros quedarán. E se hai alguén que se emociona, se hai alguén que sente algo lendo un libro ou escoitando unha canción, eu estarei morto, pero seguirei comunicándome. Basicamente, iso é o que busco. Cando fas unha canción de revolución, cando falas do tolo do pelo alaranxado que está nos Estados Unidos facendo deste mundo un lugar cada día peor, e notas que a xente empatiza contigo e entende a túa reflexión, estás conseguindo o que buscas. E logo, no caso da música, se ademais gozan do ritmo, dan palmas… Como me pasou o outro día en Madrid: ía mentalizado para tocar para dez persoas e atopeime con moitísima xente. Pídenche outra, ti fas como que queres marchar do escenario, aínda que non queiras, fas un bis, outro bis… Iso é algo magnífico.

¿Que acollida está tendo o teu último libro, “La Oración del Mal”?

Moi ben, a verdade. “La oración del mal” é a segunda aventura do mesmo grupo de investigadores da comisaría de Vigo. Estou a traballar na terceira entrega, que verá a luz en novembro, tamén en Roca Editorial. Estou moi contento e sorprendido positivamente coa reacción da xente. Descubrín que aos lectores lles gusta moito ver como medran os personaxes. É o mesmo trío de investigadores que evolucionan moito no persoal, mentres intentan aclarar un asasinato, que será o primeiro de varios, iniciado nun mosteiro de Teis. É marabilloso ver como moita xente case os trata como se fosen da familia. O outro día unha lectora moi nova dicíame que o seu personaxe favorito era o subinspector porteiro, que o vía como se fose un tío seu.