1.200 aldeas cun só veciño

Galicia conta con máis de 30.000 entidades singulares de poboación, entre aldeas, núcleos e diseminados, segundo datos do Instituto Galego de Estatística (IGE). A maioría, máis de 27.000, teñen menos de 100 habitantes, e un número significativo atópase prácticamente despoboado: en Pontevedra hai 172 aldeas sen veciños e 85 cun único residente, mentres que en Ourense máis de 500 núcleos teñen menos de cinco habitantes.

Esta intensa dispersión e o envellecemento poboacional reflexan o reto demográfico rural galego, pero tamén xeran oportunidades: moitas destas aldeas están á venda, ofrecendo a compradores e emprendedores a posibilidade de recuperar vivendas tradicionais e revitalizar espazos que permaneceron case deshabitados durante décadas.

A comarca de Ferrolterra emérxe como “prato forte” na compra e venda de aldeas abandonadas en Galicia, mentres Pontevedra, outro dos puntos estratéxicos para este tipo de operacións, estácase debido á alta demanda nesta zona, que elevou os prezos.

Así o destaca, nunha berve entrevista, a xerente de Aldeas Abandonadas Real Estate, Elvira Fafián, quen sinala que Lugo “da moito xogo”, pola cantidade, calidade e prezos das propiedades en venda, o que converte a esta provincia no seu “ponte principal” na comunidade.

Rede de estradas

Con todo, Fafián indica que aínda hai quen ve Lugo “moi interior” e “moi rural”, e apunta ao estado da rede de estradas nesta provincia. Por este motivo, os que máis compran aquí, afirma, son estranxeiros “con poucos recursos”.

Mentres, Pontevedra configúrase actualmente como “un luxo” á hora de mercar unha aldea abandonada, xa que o volume é inferior e os prezos máis elevados, debido á alta demanda. “Non se están a vender”, constata a xerente de Aldeas Abandonadas.

Así as cousas, se antes eran A Coruña e Vigo as principais prazas para este tipo de operacións en Galicia, agora a que repunta, segundo Fafián, é Ferrolterra, “moi descoñecida” pero con propiedades “moi bonitas e accesibles”, fronte ao mar en localidades como Valdoviño e Cariño. Faio, segundo destaca a xerente desta inmobiliaria especializada, tras un labor de “publicidade” fóra das fronteiras galegas.

Segundo o nomenclátor estatístico de Galicia do Instituto Galego de Estatística (IGE), con datos ao 1 de xaneiro de 2025, hai 1.960 entidades singulares (aldeas) con 0 habitantes en Galicia e 1.200 cun único veciño.

Cambio de tendencia

Segundo o CEO de Cocampo, Regino Coca, nas buscas de propiedades no rural “cada vez é máis habitual” atopar xente nova, “grupos de amigos urbanitas” que adquiren un grupo de casas ou incluso unha aldea enteira para vivir ou para o ocio.

Este portal inmobiliario especializado no rural naceu hai catro anos e conta con uns 70.000 anuncios en toda España. “Os nosos clientes son as axencias inmobiliarias, que antes non colleran este tipo de propiedades, pero agora hai demanda e cada vez máis as collen”, destaca o tamén fundador de Cocampo.

Por zonas, mostra a súa “sorpresa” porque “cada vez máis” detecta interese polo interior e non só pola costa, tamén na comunidade galega.

Por unha banda, hai en venda explotacións agrarias cuxos principais compradores son empresas, asegura, e, por outra, “fincas de recreo que queren familias, cada vez máis novas, e grupos de amigos”. A estes últimos o que lles interesa destas operacións é “o desfrute sen o gran mantemento” que implica o rural, sinala.

Todo este movemento enmárcao Regino Coca na “idea de volver a vivir no pobo”, cun “repunte grande” tras a pandemia do coronavirus.

Tamén para Elvira Fafián, de Aldeas Abandonadas, existe “un cambio social” e o espazo que antes ocupaba xente acomodada ou emigrantes retornados no regreso ás aldeas abandonadas agora reclaimer outro tipo de perfil, en moitas ocasións poboación nova.

Neste sentido, apunta á falta de vivenda e ás subvencións para restaurar vivendas ou ruínas, por unha banda, e ao aumento do teletraballo e ás ganas de “volver ao rural”, onde a vida é menos cara e é posible aspirar a ter “unha casa máis grande”.

Neste escenario, Galicia sitúase como unha “zona moi barata” en comparación con outras partes, como Cataluña. Pero avisa de que “non todo o mundo encaixa”.