Fóra dos laboratorios da UVigo tamén hai investigadoras sen bata

Un ano máis a Universidade de Vigo ven de publicar o seu catálogo “Quero ser investigadora”. A publicación suma xa seis edicións co obxectivo de inspirar as investigadoras do futuro. Para elo recolle a historia de dez científicas da institución. Laura Carballo Piñeiro, catedrática de Dereito Internacional Privado da Universidad de Vigo e decana da facultade de Relacións Internacionais, e Alma Gómez Rodríguez, subdirectora da Escola Superior de Enxeñaría Informática, forman parte desas protagonistas.

Estas dúas investigadoras do Campus de Ourense pasaron polo podcast de Ciencia de Ida e Volta para contar as súas historias e debullar a realidade que ven nas facultades. Ambas representan disciplinas que afastan a ciencia do estereotipo clásico vinculado exclusivamente a un laboratorio. “O ser investigadora non é só meterse nun laboratorio. A investigación sinxelamente é descubrir algo novo, facer algo que previamente non se tiña feito”, aclarou Gómez, sinalando que en informática propoñen “solucións novas a problemas que non se podían resolver previamente se non houbese tecnoloxía”.

Pola súa banda, Carballo recoñeceu que a súa investigación “pode parecer un traballo un pouquiño máis solitario, porque obviamente traballo basicamente con libros, con normas, con papel”. Explicou que no seu ámbito non se poden limitar a repetir regras. “Temos que ir máis alá, temos que saber por que están esas regras aí”, indicou.

Como chegaron

A historia de Alma Gómez, investigadora da Escola de Enxeñaría Informática do Campus de Ourense, estivo chea de xiros inesperados. “Empecei a carreira de informática cando case ninguén sabía nin que era a carreira”, confesa. De feito, xente do seu arredor pensaban que estudaba un ciclo de formación profesional. Aos 19 anos xa era independente economicamente traballando no sector, ata que un profesor a chamou para dar clase. “Fun primeiro docente antes que investigadora”, explica, sinalando que na universidade ambas as dúas facetas van da man. Hoxe, a súa paixón é usar os ordenadores para “propor solucións novas a problemas que non se podían resolver se non houbera tecnoloxía”.

“Eu quería ser xuíza. Bueno, quería ser maxistrada”, lembra Laura Carballo. A súa vida deu un xiro cando, traballando como maxistrada suplente, descubriu que era o “traballo máis horroroso do mundo” para ela. “Gañei unha bolsa de investigación e comecei a investigar”, relata a decana da facultade de Relacións Internacionais. Hoxe ten claro que a súa elección foi acertada porque é un campo no que “non te aburres nunca”.