Fortificación de pedra do Porriño na Guarda

Un equipo saíu a gañar todo un derbi galego e outro saltou á pista a xogar un partido de liga. Unha formación xogou o encontro coa transcendencia das grandes citas e o outro reservando forzas e xogadoras para os retos vindeiros de Europa e Copa da Raíña. Na diferente formulación estivo a enorme distancia entre os dous equipos onte na Sangriña. O Conservas Orbe Zendal Porriño asinou o que foi, probablemente, o seu mellor partido da tempada mentres que o Mecalia Atlético Guardés realizou o contrario, un encontro que estivo preto de ser o peor do curso. Quizais, o de menor nivel dos últimos anos no seu pavillón. E así, neste contexto diferenciado, de filosofía de vida, de mentalización e tamén de xogo estivo a diferencia enorme de nove goles a favor do conxunto louriñés ante o local, que, muller por muller, xogadora por xogadora, é mellor equipo. O que sucede é que iso hai que plasmalo na pista e onte o enfrontamento foi vermello, de inicio a fin. Sen contemplacións, sen paliativos, sen matices. Faltou pouco para ser unha malleira, algo moi difícil de observar nun derbi galego.

O primeiro tanto foi local, de María Palomo, e resultou unha verdadeira excepción. Resultaría a unha renda a favor do Guardés en todo o partido. Despois, un 0-3 para tomar o mando do encontro o Porriño, que dende os primeiros minutos fortificou un muro diante da portería de Ferrarín con Prelchi, Alicia Campo -co seu curioso caso de comezar a defender ós 26 anos- e Zhukova, unha xogadora soberbia na contención, para limitar calquera ataque local polo centro. Os lanzamentos exteriores eran malos, as penetracións inexistentes e os balóns ó pivote, imposibles. Os únicos ocos que podía atopar o Guardés eran polo extremo e alí estaba Ferrarín para amargarlle o día as locais. Padeceu especialmente Ania Ramos, unha xogadora estelar, que onte parecía dunha categoría inferior. Sumaba paradas a porteira porriñesa, que acabou no 50% de eficacia, mentres que o ataque de Isma Martínez tivo máis acerto que en partidos precedentes. Especialmente porque, tamén polo extremo, si funcionou Laguna onte. A ela engadiuse o lanzamento exterior de Adriana Mallo e a central Carolina Bono. A arxentina, que estaba ante o seu último derbi antes de volver ó seu país este verán, dicía pola semana que encantáballe xogar co público na contra. Dende logo, onte amosouno cun partido notable no que anotou oito dianas con lanzamentos exteriores, penetracións, en apoio, de cadeira… Un recital mentres repartía xogo.

Co primeiro tempo morto do Guardés quedou claro que Ceci Cacheda, no banco, non ía saltar á pista

Co 4-8 no marcador, cando o electrónico estaba a piques de chegar ós vinte minutos de xogo, pediu tempo morto Ana Seabra. A partir de aí, ordenou xogar con dobre pivote e baleirar a portería, ademais de optar por unha defensa 5.1 coa avanzada na liña de nove metros. A tradución é que a preparadora lusa xa estaba no segundo ou terceiro plan de partido, no das remontadas. Aí tamén quedaba claro que Cecilia Cacheda, que entrou na convocatoria, non saltaría á pista. E o ataque do equipo miñoto, sen a de Lalín, baixa a calidade. Pasa de estar entre os mellores da División de Honra a ser bastante previsible, pouco imaxinativo. É a gran diferenza entre ser un equipo que loita polo título de liga regular a estar na cuarta ou quinta posición, que é o lugar ó que está a caer o equipo miñoto dende que a súa directora de xogo comezou cos problemas físicos. A iso engadiuse que Elena Martínez soamente xogou uns minutos ó comezo e que a cubana Lorena Téllez tamén tiña problemas nun xemelgo que a limitaron. Moitos imprevistos ante a defensa do Porriño, que ía a máis.

Os cambios tácticos serviron para frear antes do descanso ás visitantes nun partido que chegou ó lecer con 8-12 no electrónico. O prognóstico dos poucos goles estaba a cumprirse, pero rachouse nos primeiros minutos do segundo acto. Ó saír do descanso, as de Isma Martínez asinaron un 0-4. Erros locais no ataque ante o muro defensivo louriñés e ataques aproveitados por unha Zhukova que comezou a aproveitar os espazos da defensa adiantada local para sacar lanzamentos de sete metros. Tivo que volver a parar o encontro Ana Seabra para recordar ás xogadoras que o partido era un derbi, que non era un día calquera. Ademais, axitou a táctica un pouco máis.

O partido rematou de decantarse cun parcial de 0-4 ó comezo da segunda metade

Regresou, por momentos, ó ataque con dous pivotes sen porteira. Despois, optou por unha defensa un pouco máis aberta aínda cun 4.2 que puxo nalgúns apuros ó Porriño. O que sucedeu é que o partido estaba empaquetado. Chegou a ter esperanzas de meterse no encontro o Guardés ó baixar a renda visitante ata os sete goles cun cuarto de hora por xogar polo traballo de África Sempere e certo atasco visitante ante a defensa aberta. Foi máis impresión que realidade porque volveu a parar Ferrarín, que marchou ata as 18 intervencións, ás que engadir uns cantos lanzamentos enviados fóra por desesperación miñota.

Bono mantivo a frecuencia anotadora e, a asunción de riscos, tamén chegou algún que outro tanto de campo a campo do Porriño en perdas de balón locais ou, directamente, roubos visitantes. En definitiva, un derbi galego absolutamente porriñés. De inicio a fin, contra todo prognóstico porque as xogadoras de Isma Martínez non gañaban dende a marcha de Paulina Buforn e Aitana Santomé en xaneiro. A vitoria chegou no mellor momento, no partido máis relevante para a formación louriñesa no que queda de curso porque, cos puntos, aloumiña a clasificación para o ‘play-off’ polo título e buscará manter a sexta praza. O Guardés tamén loitará pola liga nos cruces, pero o pensamento está en Europa e na eliminatoria contra o Elche que comeza o sábado. A derrota no derbi é dolorosa por sentimental, casi intrascendente polo real, máis alá de descartar loitar pola primeira praza da liga regular. Unha batalla que é mellor deixar pasar. O equipo intentou gañar onte, pero careceu de opcións reais.