Faltou un pouco, faltou tanto e como doe no Porriño

Vigo/ Caeron bágoas, moitas. Era o día para chorar e tocaba saber se serían de tristura ou de ledicia. Para o Conservas Orbe Zendal Porriño foron das que doen, das que saen do corazón, do desgusto. Porque quedou todo preto e lonxe, a un gol, a un maldito gol de forzar ós sete metros. No último intento, no recurso da desesperación táctica, estivo a formación louriñesa moi preto de levantar unha final que estivo moitos minutos perdida, e ó remate, quedou preto, demasiado preto como para non doer, demasiado preto como para non pensar, demasiado preto como para non laiarse.

E volverán as accións á cabeza, a Isma Martínez dáralle voltas por non facer o cambio da porteira un chisco antes ou calquera outra variable. Maider Barros pensará nos balóns que sacou a gardaredes Hafdis, e igual pensarán Sarai Samartín ou Lucía Laguna. Paradas polo extremo chaves. Tamén pensarán Casasola nos lanzamentos blocados e Paulina Buforn daralle voltas ó sete metros errados máis que os que marcou. É inevitable, a derrota foi por un único gol. E, cando é por tan pouco, cando a marxe estreita é por esa cuestión tan pequerrecha, todos os compoñentes da expedición pensarán unha e outra vez o que había que facer e non se fixo. O remordemento deportivo.

Se cadra, todo isto é un pouco máis porque o Porriño está nun fin de ciclo, con sete xogadoras que tomarán outro rumbo, incluidas algunhas das que levan máis tempo como a capitá Sarai Samartín ou a porteira Fátima Ayelén. Tamén saen do equipo Casasola, Valles, Barros e Bengoetxea, chaves a tempada actual e nas últimas. Completa a listaxe Daniela Moreno. Pero a derrota seguirá doendo porque, noutro contexto, noutra realidade, podería pensarse nun regreso próximo á final. No caso do Porriño parece un atrevemento. Era a primeira final, a histórica, e, pode chegar outra, pero non semella sinxelo.

O enfrontamento comezou equilibrado e xa eran boas novas para o Porriño, que podería pensar nun inicio forte das locais. Aguantaron ese primeiro tirón e, incluso, da man dunha acertada Paulina Buforn no lanzamento exterior e nos sete metros, asinaron un 0-3 de parcial para poñerse 3-6, o que obrigou ó Valur a parar o enfrontamento. O partido ía por bo camiño, pero chegou o momento do atasco ofensivo no gol sete. Minutos e minutos sen anotar. Chegaron o trocos, pero Casasola -que onte pagou a lesión de nocello- e Valles non atoparon o camiño. Si encontrou o sendeiro polo que facer dano o equipo local, que tiña na zurda Thea Imani a central para repartir xogo dende o lateral diesto. Zurda de talento, zurda de visión. Padecía a defensa case individual no 6.0 e, co 5.1 do Porriño, fixo mellores lecturas que hai unha semana para desbordar e crear superioridades que eran aproveitadas no lado contrario. Vivía delas a central Elin Rosa e non o fixeron as extremos porque Sigriour Haksdottir fallou todo o que intentou ata que saltou á pista Lilja Agustsdottir, que si atopou o xeito de superar a Palomino nos lanzamentos abertos xerados polas compañeiras.

O atasco do Porriño converteuse no funil dun accidente en Rande no verán. Do 4-7 ata o 11-7. De ter unha final a favor, a pasar a remar co aire na proa. Tocaba ir a contracorrente e non parecía sinxelo. Pero é unha final continental e había que intentalo. E intentouse, con máis corazón que acerto, pero nunca renegou o Porriño ante un equipo que, muller por muller, é mellor.

A segunda metade resultou un exercicio de supervivencia. Pronto marchou a cinco a renda local, mentres que o equipo louriñés batía coa defensa e, cando a superaba, coa porteira Hafdis, que onte amosou o nivel que se lle presupoñía. Co 18-13 parou o partido Isma Martínez e o seguinte ataque foi unha perda… A final, a gloria comezaba a falar islandés. Mudou o ataque do Porriño na procura de solucións, que non remataban de aparecer. E tamén a portería, na que Ayelén entrou quente ante unha Palomino acertada no primeiro tempo, menos no segundo.

Así, a renda do Valur chegou ata os sete goles e, a falta de dez minutos, tras todos os intentos do mundo posible, chegou a defensa individual. E funcionou. Do 23-16 pasouse ó 25-24 definitivo. Foron chaves aí os goles de Thea Imani e Elin Rosa -este último en inferioridade a falta de minuto e medio-. As dúas mellores xogadoras do campión, todo é preciso dicilo. E entre gol e gol louriñés, pagáronse caros os erros de lanzamentos claros porque xa non había marxe para telos. E así, o Porriño quedou a nada, a un pouquechiño do título da European League. Quedou tan preto e tan loxe que doe, doe moito. Ten que ser así. Con tempo, collerá valor, incalculable. Co tempo...