“É un libro de momentos, non é unha biografía, porque a miña vida non interesa a ninguén”

Hoxe preséntao na Casa do Libro e así o explicou para Atlántico.

Como prefira que lle chamen Xosé Manuel o Superpiñeiro?

Como queira cada un. Os máis achegados dime simplemente Pi.

Mais o público no chegan a confundir o personaxe coa persoa?

Forma parte da maxia da televisión. Son Xosé Manuel, pero o personaxe vai comigo permanentemente. Pode ser que cando era máis novo, me importase máis. Dende a madurez véxoo con simpatía.

Que lle anima a escribir sobre si mesmo neste intre?

Primeiro porque mo propuxeron e despois porque me permitían facelo o meu xeito, moi xornalístico. Non vía moi claro que eu puidese escribir de min mesmo, pero hoxe cando todo o mundo opina de todo, pensei que era a hora de contar o que hai detrás de min.

Escribir de si mesmo non é unha maneira de abrir a caixa de Pandora e expor a súa intimidade?

Non. O que conto está todo relacinado coa miña vida profesional. Falo da nenez e da adolescencia pero sempre dirixido cara onde estou. Non abordo nada persoal porque a miña vida non lle interesa a ninguén. Esto é un libro de momentos, non é unha biografía. Preservo a miña vida privada tanto por min como polos que me rodean, eles non son protagonistas. Nese senso a prensa sempre me respetou porque non vendo a miña vida.

Nestes anos que supuñen pasos cara onde está, arrepíntense dalgunha decisión?

Fixen en cada momento o que puiden. Tiven que loitar por elo, non me regalaron nada, pero fixen o que quería facer. Primeiro adiqueime o ensino porque me gustaba, pero sen deixar os escenarios que sempre me chamaron.

Como profesional da televisión, ¿como ve o medio público?

Non vou a entrar a valorar a situación da televisión porque sempre resulta controvertida, pero penso que ten que existir porque é necesario. Galicia precisa unha televisión pública que garanta a nosa cultura e o noso idioma. Cando comezou a TVG os meus pais sentíronse orgullosos de que a súa fala tamén a usaban na tele. Foi unha maneira de prestixiar o idioma. Hai que culturizarse e tamén divertirse, pero en galego. Logo tamén hai sitio para a alternativa privada.

Ademais de anécdotas e fotografías, o seu libro tamén inclúe cancións.

A música sempre estivo presente na miña vida, primeiro como cantautor, despois en orquestra. O meu primeiro disco editeino eu por capricho, por mero pracer. Tódolos anos escribo algún tema para a televisión e tiña algúns inéditos, pensei que sería un bo agasallo de Nadal acompañalo co libro.n