O Rural está idealizado

Nos últimos tempos parece que se puxo de moda repetir consignas como “ruralízate” ou “vaise vivir ao rural”, coma se o rural fose unha especie de refuxio ideal no que desaparecer, non coñecer a ninguén e vivir alleo a todo. Moitas destas mensaxes soan ben, pero agochan un profundo descoñecemento do que é realmente a vida no rural galego.

Na aldea non existe o anonimato. Cando alguén chega, o veciñado sabe axiña a quen lle mercou a casa, de que familia vén, en que traballa ou se está no paro. Non é intromisión: é comunidade. É unha forma de vida baseada na proximidade, na relación constante e nunha rede social que non se pode apagar nin poñer en modo silencio.

Cómpre lembrar tamén que coa pandemia da COVID-19 se incrementou notablemente a venda de vivendas no rural. Moita xente da cidade decidiu mercar casas en aldeas buscando espazo, tranquilidade ou unha idea idealizada de liberdade. Porén, pasado o tempo, moitas desas mesmas persoas están agora a volver poñer esas vivendas á venda, ao decatarse de que non son capaces de adaptarse a unha forma de vida que nunca foi a súa. Porque non todo o mundo é persoa de rural, nin o foi nunca, por moito que a etiqueta estea de moda.

Dá a impresión de que hai xente da cidade que intenta “ruralizarse” á forza, como se o rural fose simplemente un escenario máis barato, máis verde e máis tranquilo no que seguir vivindo como sempre, pero sen veciños molestos. E iso, na maioría dos casos, non funciona. O rural galego non é unha versión alternativa da cidade nin unha moda para subir a redes sociais: é unha realidade con memoria, normas propias e vínculos que esixen implicación.

Cando quen chega non entende isto e pretende vivir no rural coa mesma lóxica urbana, o choque é inevitable. Non porque o rural sexa pechado, senón porque non se pode habitar un lugar sen comprendelo nin respectalo.

Quizais antes de dicir tan á lixeira “ruralízate”, convendría preguntarse se realmente se sabe o que iso significa.

Marta Cruces Pintos.