Antón Reixa, o home que se gaba de ser poeta
Poesía
O artista multidisciplinar presentou onte “Enciclopedia perplexidade”, a súa primeira escolma poética feita por Xabier Cordal
“A verdade é que nos últimos anos tiven máis difusión na música ou nos meus traballos do audiovisual que na poesía, gústame defender que tamén son poeta, estou moi orgulloso de selo e quero que se saiba”. Así, Antón Reixa explicou para Atlántico que lle levou a publicar agora unha escolma da súa obra en verso, “Enciclopedia perplexidade”, un poemario moi ambicioso de 150 páxinas, que recolle composicións dende 1976 a 2023, 47 anos de creación e 14 publicacións. Publicado por Kalandraka, vén de saír en galego e para outono presentarase a edición en castelá.
“Primeiro busquei a editorial e despois pensei na persoa idónea para facer a selección, Xabier Cordal, que foi quen escolleu os escritos; gustoume como a presentou, contra o xeito normal de abordar unha antoloxía, el apostou por unha ordenación máis orgánica, non cronolóxica; amais escribiu un limiar diferente para a publicación en galego e para a de castelán”. Concibida como se fora unha montaxe expositiva dirixida por un curador, o autor coincidiu co criterio de Cordal. “Non intervín para nada, considerei importante esa terceira mirada; sinto unha satisfacción un pouco narcisista, pois aínda que non sexa tan bo poeta, manteño o mesmo xeito de escribir cun estilo diáfano”.
Fronte a escolma da súa obra, Reixa recoñécese. “Ao mostrar o meu traballo literario ao longo dos anos desta maneira decateime que sempre escribín da mesma forma, dende a primeira composición, ‘Cemiterio de coches’ ata agora”. O propio autor sinala que a súa apreciación pode ser bo ou malo: “É positivo se se toma como un reforzamento do que chamamos estilo ou negativo se é debido a que non se ten capacidade de evoluir”. Finalmente queda coa primeira opción.
Onte presentou a nova publicación cun recital en De Catro a Catro. Compartiu o acto co seu editor, Xosé Ballesteros; co xornalista Manuel Xestoso e Alberto Avendaño, compañeiro do Grupo Rompente. “Ese estilo recoñecible na miña escrita ten moito que ver con Rompente e o que fixen antes do 83, o meu proceso iniciouse aí, por iso é moi emotivo que me acompañe Alberto”.
Da súa poesía destaca que sempre traballa dende a perplexidade ante o mundo que lle rodea. Tal e como afirma, reacciona “fronte a riqueza da lingua oral ou a materiais que en principio non son literarios, pero que os utilizo como tal; esa primeira composición que abre a escolma é unha boa metáfora da miña produción, un collage caótico, desordenado onde podes atopar de todo, calquera cousa que me sorprenda, e onde a ironía ten moita importancia”.
Contenido patrocinado
También te puede interesar
Lo último
Manuel Orío
recortes electorales
La entrevista espectáculo
Fermín Bocos
El relato de los escraches
Itxu Díaz
Bitácora de Campaña
Lo primero es no hacer el ridículo