Samertolameu, última na súa Bandeira

Disque vogar na casa é unha vantaxe. Coñeces o campo, non tes viaxes, sintes os folgos dos teus ben preto. Pero, tamén, notas como a presión de non poder fallar agarrota os músculos. E, sobre todo, recordas a cruda realidade do que marca o potenciómetro cando as condicións do mar e do vento din que vai gañar o que máis watios mova. Foi o caso onte en Moaña. Meira afundiu para rematar última na súa propia Bandeira e non puido manter a sensacional dinámica que a levara a recurtar nove puntos en dúas fins de semanas a Santurtzi. Para Zierbena, en cambio, o efecto foi o contrario porque o moañés Dani Pérez, tan coñecedor do campo, aleccionou á perfección ós seus remeiros para apañar a vitoria por diante de Hondarribia e Urdaibai.

Unha dualidade de locais na que Samertolameu saiu mal parada. E puido ser peor. Santurtzi mantivo o ritmo de Kaiku nos dous primeiros longos e o de Ondarroa nos catro. De feito, estivo a piques de adiantala na meta. Apenas 40 centésimas mediaron entre ambas. Un leve parpadeo. O problema foi a enorme distancia á que entrou Meira, que fixo que Lekittarra acabase penúltima dende a segunda quenda. É dicir, perdeu dous puntos.

No que respecta ó bote moañés, non houbo moita historia que contar. Ou, máis ben, os watios foron os bardos que declamaron unha cantiga previsible. A mar picadiña e o vento forte no longo de volta é sinónimo de gañar por forza. E aí é onde Meira está en clara inferioridade. A pericia na remada ou o manexo do barco do patrón déronlle moi bos resultados en augas bravas, con moita onda. Onte, vogar na casa foi o seu peor inimigo.

“A Terca” tratou de aguantar o ritmo de saída, co vento a favor. E inda que perdeu algo de comba, unha maxistral ceavoga de Jacobo Gayo meteuno case á par con Santurtzi na volta a terra. Ata aí. Eolo meteuse enfronte, coma un muro, e non houbo watios suficientes para derrubalo. Samertolameu acusou o golpe psicolóxico de deixouse ir no último longo. Mala idea. Porque, inda que Santurtzi non superou a Ondarroa, Lekittarra caeu no medio das dúas para finalizar penúltima debido ó seu pésimo rendemento na segunda quenda, na que Cabo foi de menos a máis para rematar sexta na Bandeira.

Só quedaba ver quen ía levar a vitoria en Moaña. A líder Urdaibai partía coma favorita, mais non tivo o día. Hondarribia sabía que tiña que botar o resto para gañar e apertar a xeral. E así o fixo. Tanto, que quedou sen folgos no durísimo último longo de onte. O vento en contra esixiu ó máximo ás tripulacións. E se alguén o sabía entre os favoritos era Dani Pérez. O adestrador moañés de Zierbena coñece este campo como a palma da man. Por iso, o seu bote dosificou e no último retorno baleirouse, rebasou a “Ama Guadalupekoa” e entrou primeiro en meta para gañar a Bandeira. Alguén foi profeta na súas augas, pero non foi Meira, que apañou culler de pau na casa do ferreiro.