Imperfectos pero envidiables

Ahora parece que cedió un poco la fiebre, pero hasta no hace demasiado era muy habitual considerar al budismo como una religión mucho más "progresista" que el cristianismo en el que, los más de nosotros, hemos sido educados. Confieso que nunca lo creí así. La figura de Jesús de Nazaret se ofrece, a mis ojos de...

Non fallou Piñeiro

Existen dúas palabras que, quizais saiba por que razón, teño atravesadas. Unha delas é implementar; implementarei isto, implementarei aquilo, e por aí seguido. Sigo estando afeito a dicir aplicarei isto ou aplicarei aquilo; qué lle imos facer. Son quen de me aplicar nalgunha tarefa, pero pouco ou nada amigo de me...

Minestra de verduras política

Ánimo que xa queda pouco! Unha semaniña máis e a votar, a ver que susto levamos desta volta porque, algún que outro, levarémolo. Deixou escrito Chateaubriand, que non creo que non sexa do gusto dos máis conservadores de entre todos nós, que hai dous xeitos de producir revolucións: a primeira, abundar moito, teimar...

Con el culo al aire

Es de suponer que más de uno de ustedes haya visto ese anuncio, o ese cartel, esa fotografía que últimamente aparece en Facebook con tanta frecuencia, en la que un torero enseña media nalga en el momento de estar dándole un pase a un morlaco, del que no se dice nada, que casi nadie ve y del que nada se recuerda. Le...

As baixadas do pau

Non é que eu lles estea moi ben, que mal non lles estou, pero teño a sospeita de que o mundo no que estamos a vivir está sendo un pouco atravesado. Tanto é así que non só é que estea eu lendo ou vendo noticias referentes á liga de fútbol, cando antes conformábame con ver os resultado do Celta e mailo Depor é que,...

O ser humano é así

Unha das afirmacións coa que non se pode, nin se debe, estar máis de acordo é coa que sinala que o feito de que o ser humano sexa considerado un ser racional, non se trata máis ca dunha fermosa e mera hipótese de traballo e, o que é moito peor aínda, que non está refrendada por ningún ser superior; ou sexa que...

Tampouco somos tan poucos

Levo visitadas unhas cantas casas de escritores polo mundo adiante. Refírome ás casas convertidas en museos, claro, ás ocupadas por eles en vida e agora, cando eles xa están mortos, poden ser visitadas por curiosos coma mín.  Así, a bote pronto, recordo agora unhas cantas. A de Mark Twain, aínda que me aspen...

As nove mil estrelas da miña horta

Omagnolio de folla caduca xa comezou a deixar ver as súas flores, non sei se entre brancas e mouradas, se entre almasí e violetas, depende do ano, acaso tamén da chuvia ou do reflexo do sol que, mañá tras mañá e tan traballosamente, intenta abrirse paso entre o neboeiro mesto que adoita cubrir por completo o val...

Media ducia de letraferidos

De vello gaiteiro. Ós novos hanlle vir anchas, cando non estreitas, este tipo de expresións; quero indicar que non lles han dicir nada. Pero é que eu son vello, fago cousas propias dun vello e mesmo falo e escribo coma tal. E logo habería ser doutro xeito? Sempre fun bastante túzaro e amigo da soidade ó tempo que...

Mi desahogo de hoy

Quienes escribimos en los periódicos solemos ser gentes variopintas sobre las que ya es inútil comenzar su clasificación con el viejo recurso de considerar una nómina, acaso romántica en exceso, compuesta por profesionales dipsómanos, nicotinizados y noctámbulos. Una nómina de individuos poseídos por una extraña...

O da hora, explicado en laranxas

Houbo sempre en Compostela unhas tertulias que indicaban, mesmo que marcaban, o pulso da cidade e daban idea do que era a vida nela; esa vida oculta, pero existente, que transcorría á marxe do estamento eclesiástico e mesmo do universitario. Que eu poida recordar dende as presididas por Otero Pedrayo, no Café...

Unha nova e desexable Idade Media

Pouco e pouco vaise notando a desaparición das Humanidades nos nosos plans de estudios. No que se nota? Pois en que cada vez son menos esas doses de humanismo que fan que unha sociedade medre. Que medre e que o faga non só materialmente senón vendo como o seu humanitarismo abrangue a un maior número de xentes....

Castración y doma de Galicia

La verdad sea dicha, con el lío este de los catalanes y el supremacismo que les afecta, después de dos o tres siglos manteniéndolo sumergido en un caldo de cultivo, de cultivo "a lume morno" o al baño maría, en cocción lenta, indistintamente, según viniesen los tiempos y los vientos soplasen, entre ese supremacismo...

Volvamos a la sensatez

Suelo dolerme, y suelo hacerlo quejándome, de que la cultura, entendida esta como el reino de las bellas artes, incluso en el académico, es decir, si ustedes me lo consienten, la cultura-culta, haya sido desplazada no solo de las páginas de los periódicos, sino también de no pocas de los suplementos culturales de...

Mejor a besos que a mordiscos

Hace años, bastantes años, que llegué a la nada fácil conclusión de que un país, cualquier país, se puede ir bandeando a pesar de estar siendo gobernando por una pandilla de insolventes o de imbéciles, de desinformados e incluso de cretinos. Sucede así cuando se trata de gente como la citada. Otra cosa es cuando se...

As cousas que me inchan a bolsa

Non será a primeira vez que traio a colación a San Policarpo, que foi bispo de Esmirna (69-167?) e que, a maiores de bispo, foi mártir da fe. Xa se sabe que os cristiáns son moi dados a elo, ó martirio e tamén ó martiriloxio, así que non deberá parecer nada estraño que este home padecera tamén morte cruenta dando...

Vaia se morren as democracias!

Que prefiren, que volvamos a Lichtenberg ou que nos poñamos a falar dos Reis Magos, en se eran ou non eran magos, se o que resultaron ser foi sabios, pero tamén uns guiris avant la lettre? Calquera cousa con tal de falar de algo e non falar en serio do ser prodixioso que naceu por estas datas e lle deu a volta á...

Lóxica e intuición

Georg Christoph Lichtenberg, primeiro foi estudante e logo catedrático na universidade alemá de Gotinga. O seu foron as ciencias naturais, pero iso non lle impídeo ser discípulo de Kant e publicar un libro de aforismos que levou a Nietzsche a consideralo como o millor libro existente, ó tempo que induciu  a...

Gústame a prosa de Loureiro

Carlos Casares e máis eu discutimos moito, quizás porque fomos moi amigos; tanto, tan amigos que acabamos non séndoo. Méndez Ferrín, que sempre foi moi ocorrente e algo dicharachero, por non dicir outra cousa, escribía lindezas no Faro de Vigo, chamándonos Pili e Mili, e dicindo que aí andabamos os dous, collidiños...