Atlántico

FRANCISCO CASTRO PRESENTOU O SEU ÚLTIMO LIBRO “IRIDIUM”

“Hoxe non se pode escribir unha novela protagonizada por mozos sen redes sociais”

Francisco Castro presentou onte na Casa do Libro o seu último libro, “Iridium”, unha novela de literatura xuvenil que ten sido ben acollida tanto por adultos como pola mocidade.

Francisco Castro, onte, na presentación do seu libro.
Francisco Castro, onte, na presentación do seu libro.
“Hoxe non se pode escribir unha novela protagonizada por mozos sen redes sociais”

Castro foi quen de compaxinar o seu cargo ao fronte de Galaxia co labor de escritor e de aí xurdíu unha historia chea de intención, onde os protagonistas son unha moza con dano cerebral adquirido e o ‘malote’ do instituto.

Logra concentrar en pouco máis de cen páxinas todo un universo de sentimentos, sensacións e relacións. Foi intencionado?
Está narrada en primeira persoa porque quería englobar toda a historia. Hai moitas cousas que non contei, porque pretendo que sexa o lector quen as supoña. Por exemplo soluciono en dúas páxinas o enfrontamento das nais, do que podería ter escrito ata dez.
Unha das claves desta novela é a forza dos personaxes. Que representan Iris e Mario?
“Iridium” trata da mirada dos outros. Non é casualidade que Iris sexa unha raiña en Instagram, que é a rede da imaxe. Iris ten problemas, pero o que más lle amola é o paternalismo con que a trata todo o mundo despois do seu accidente. O único que non o fai é outro raro, Mario. Ambos están etiquetados: Ela, polas secuelas da lesión cerebral y el, por pasar droga no instituto. Estaban condenados a entenderse.
E no medio do universo adolescente xorde un auténtico ‘pepito grillo’. Cal é a importancia do profesor de literatura?
É o adulto cómplice, quen dá o tirón de orellas cando é preciso, pero tamén impulsa ao mozo a superarse. Eu véxome reflectido en Mario e como tódolos que somos un pouco como el, sempre tiven a sorte de que algún profe víu en min no que destacaba. Para os adolescentes o mundo dos adultos é un disparate, por eso é tan importante esta complicidade, un referente que seguir. É tamén unha chamada de atención aos educadores, xa que o seu labor vai máis alá de impartir a materia.
As novas tecnoloxías están incluidas no estilo narativo e mesmo inflúen na súa estructura. Estase modernizando a literatura?
A día de hoxe non se pode escribir unha novela protagonizada por mozos onde non entren as redes sociais. Serían personaxes irreais. Gran parte do noso mundo xestiónase dende o móbil, por correo, por whatsApp, polas redes...
“Iridium” remata cun final aberto e cuns personaxes con moito potencial. Haberá unha segunda entrega?
Creo que os protagonistas sí que teñen moita vida. Non pensara nunha segunda parte, pero pode ser. Abordei a historia como unha fábula, o meu obxectivo é que fixera pensar e gústame as reaccións que está xerando. Unha lectora recoñeceume que descubrira que tiña prexuizos. É un fogonazo ás conciencias, un puñetazo no estómago, pretendo que cando rematen o libro, sexan outras persoas, que a rapazada descubra outro mundo.