UNHA VOLTA POLO MEDIO... (E III)

Rievocare; ne pas oublier: pasean os mortos polas rúas aderezadas ou adobiadas de mómaros e 'merdeiros' da ribeira de Vigo que cantou Martin Codax, e-no sagrado de vila; pero Anxo Angueira evocou Vigo, fóra do sagrado, revolucionario e marxista, nós-outros, para aquí e para alá de Camelias Street, a luz oblicua do último outono, adherida ás múltiplas facianas deste inverno que nos transita, cando xa a noite cae insubmisa riba do día, recorda, graver dans la mémoire, cal un tempo de amendoeiros en marzo, de flores brancas e outras rosadas, que non lle acae mal o verso libre a esta columna tanto canto estremecida como decote indignada, pero non institucionalizada pola estulticia da mediocridade e a vulgaridade, tan afín a@s que teñen alma de ladróns, os tafures dos máis de mil mississippi river da vida e da morte, alcaiotes sempre coas cartas marcadas, trinidade de áses na pútrida social-democracia ou liberalismo, xamais socialismo real e revolucionario? Que máis dá agora o PP, ou o refugallo inmundo do que foi e xa non é PSOE, ou ese pequeno burgués disfrazado, indecente e infame do proletario que ignora, unha aceda purrela con patética lapela da denominación de orixe? Que non hai peor xordo que o que non quere oír/ouvir; nin peores cegos que aqueles que se negan a ver, a admitir a podremia que os embaza, esgaza, aliena, escraviza. Érguete e camiña, díxolle o nazareno ao miserábel de Lázaro antes de o levar á tortura e ao lazarío coa aquiescencia do poncio, hoxe delegado ou subdelegado do Estado hexemónico e totalitario español, plural e non plurinacional como deixou o PP no seu último congreso? Que estraña coincidencia a nosa, non é? Que é, xa que logo, a autonomía galega que dirixe o señor Núñez Feijóo? (O til ou a dualidada vogal é agora un luxo innecesario, case obsceno) A recidiva fascista dos herdeiros do xeneral Franco fala dunha 'pluralidade' tan mesquiña como ruín: o mapa da España cañí, feiras, festas e romarías aquí, co defunto de Fraga Iribarne entre arcanxos e gaiteiros, bébedos de luz encegadora e folclorismo enfermizo, de 'apalpadores' e aduaneiros ao chou. Castelao sen saír das 'cousas, da vida', da Hespaña aínda vixente que o fixo fuxir do terror e recibir sartego na Chacarita, agora, como Rosalía e outros, no Panteón de Galegos Ilustres, un delito de apropiación indebida que xamais prescribirá, como non precribe a vergoña e a indecencia de facermos vivir así, os 'españois' que eles defenden, ai!- maioría infinda, por debaixo do mal chamado 'salario mínimo interprofisional'. E unha señora escribindo un libro no que conta a soedade da raíña de España; e os desvelos e outras penas dos grandes espoliadores da riqueza de tod@s. 'Hoxe é un gran día para Galicia' ?dixo a escrava á metenta cando a fusión en quente (ou en frío). O medo, sempre o medo para xustificar a infamia. Aymerich, home de vontade e de dereito administrativo, fica no BNG. Nos irmandiños, xa se dixo, Beiras, vello amigo, dalle acubillo á torpeza, aos mercaderes.


Cal podería ser agora, na UE, o soldo do traidor? Saiban uns e outras que Galiza non se vende. Abran, se queren, os ollos aqueles cegos que dixemos.


De Bonaval non veño, miña entrañábel amiga Luz Pozo Garza; de Bonaval non veño, cara Teresa Moure. 'Para que tu me oigas/mis palabras/se adelgazan a ves/como las huellas de las gaviotas en las playas'. Neruda foi sempre o poeta comunista. Como a reacción española non se decata que tamén esta incursa no mesmo delito de apropiación indebida?

Usamos cookies para ofrecerle una experiencia mejorada. Al usar este sitio acepta el uso que hacemos de las cookies Más información >