Non pechedes, non pechedes;
deixádeme a ventá aberta,
Quero sentir as campás
de Bastabales, tristeiras
compañeiriñas de sempre
na miña vida de penas,
que endexamais me soaron
como eu as quería, ledas.
Non pechedes; non pechedes
para que á tardiña, veñan
do cemiterio de Adina,
co vento, as folliñas secas,
e traian, ao par de min,
os aromas das roseiras
e o quentor de quen repousan
xunto as mouras oliveiras.